این سه شعر از جیب پیراهنم بیرون افتاده بود

* " سُرمه "

سرمه می خوری برایت بیاورند

دو قطره اسید برای پای چشمهایت

دستبند دوست داری که دیگر مرتکب عملیاتی کردن خودت نشوی؟

گفته بودی قلب

تنهاترین و بزرگترین سلول عاشق است

این سلول در طول دادگاه

به شکل قلب برای تو طراحی شده است

زندگی در قلب خوب است؟

با قلم و کاغذی که خواسته بودی مخالفت شده است

کتاب دوست داری بنویسم برایت بیاورند؟

چرا اعتراف نکردی که زندگی نکردی؟

کاغذ و قلم بگویم برایت بیاورند؟

دوست داری؟

* "آزادی ام"

من آزادی ام

آغوشم از چهار سو باز است به سوی وطنم

و هر کسی که در این جهان به آزادی فکر می کند

جیک جیکی است

که در طاق نصرت من لانه کرده است

و هر کسی که در این جهان به آزادی فکر می کند

من میدان او هستم

علی الخصوص

این دبیر جوان

که دارد با یک وسیله نقلیه عمومی از جاده مخصوص کرج

به سمت میدان آزادی فکر می کند

*

در این غروب

که در صبح غروب است

که در ظهر غروب است

که در عصر غروب است

و در شب غروب است

سایه روشنی خورده ام از سیاهی سرخ که نپرس

برج هایی که از من مرتفع ترند

فقط برج اند

میدان هایی که از من میدان ترند

فقط میدان اند

این منم که آزادی ام

*

مسافران شهرستانی با آزادی عکس یادگار می گیرند. می روند

رانندگان تاکسی ها بوق می زنند. مرا دور می زنند

روشنفکرانی که در کافه ها قرار می گذارند

درباره معماری آزادی با هم حرف می زنند

علی الخصوص

که در اطراف من پلیس راهنمایی و رانندگی هست

بالای سرم هلی کوپترهایی می چرخند

که هیچ شباهتی به پروانه ای که دور گردن تو بود ندارند

مثل این رنگ سبز تکه تکه شده

که قبلن در اطراف من چمن بود

و دیگر نمی خواهد که به چمن برگردد

و یادم هست که یک رییس جمهور

بربام من از من با مردم من حرف زد

حال که من آزادی بودم. حال که من در ارتفاع خودم ایستاده بودم

حال

در این غروب

چرا به من نمی رسد این دبیر جوان؟

چرا این وسیله نقلیه عمومی

این قدر کُند حرکت می کند؟

ای هوای آلوده تهران !

رنگ سفید مرا به من پس بده.

* "قصه"

روزی برق این شهر قطع می شود

روزی

که آبهایی که پشت سد جمع شده اند تصمیم می گیرند

دیگر از دریچه های محدود فواره نکنند

ضمن اینکه

ژنراتوری که عمری نشسته چرخیده

تصمیم گرفته نچرخیده بنشیند

اما دکل های برق

که به دلایل نامعلومی

خودشان رابه کنار جاده ها انداخته اند

چه تصمیمی می توانسته گرفته باشند

درباره ی ماموران سازمان برق

کسی نمی داند

که بنا به چه دلایلی به مرخصی دسته جمعی رفته اند

علی القاعده

مادر بزرگ ها

شمع ها را روشن می کنند

و برای بچه ها قصه تعریف می کنند

قصه آب ها

ژنراتورها

ماموران سازمان برق

و دکل ها

قصه شبی درست شبیه امشب

که ماموران سازمان برق هنوز

از مرخصی دسته جمعی

برنگشته اند.

کوروش کرم‌پور مسايل حاشیه‌ای دادگاه اخیر خود را تکذیب کرد.

به گزارش ايسنا در خوزستان اين شاعر با انتشار بيانيه‌ای اعلام كرد: به اطلاع کلیه شاعران، نویسندگان، هنرمندان و اهالی فرهنگ و رسانه‌های فارسی زبان می‌رساند که ایمیل رسمی کوروش کرم‌پور( ولد زن)valadezzan3000@yahoo.com می‌باشد. لذا هر گونه مطلبی به نام این جانب با ایمیل دیگری کذب محض است.

او افزود: امید آن که در جهانی که "شبیه‌سازی حقیقت" با یک "ایمیل جعلی" می‌تواند خود را به رخ "حقیقت" بکشاند این اطلاعیه بتواند متضمن گونه‌ای از شرافت اخلاقی و انسانی و تعهدی هوشمندانه برای مخاطبانش باشد.

كرم‌پور تصريح كرد: ضمناً چنانچه بنده نقطه نظر خاصی در خصوص مسايل دادگاه اخیر داشته باشم آن را از طریق وبلاگ شخصی خود valadezan.blogfa.com و هفته‌نامه یادگاری (کاغذی) منعکس خواهم كرد. صفحات نخست یادگاری دوره جدید با مدیریت کورش کرم پور را ببینید: abadanyadegari.blogfa.com

كورش كرم‌پور به قيد وثيقه آزاد شد

كورش كرم‌پور گفت: تا برگزاري جلسه دادگاه كه قرار است ماه آينده در اهواز برگزار شود به قرار وثيقه آزاد هستم و منتظر نتيجه اين دادگاه هستم.

اين شاعر در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان بيان كرد: سوالي كه براي من پيش آمد اين است كه چرا شهردار بعد از عذرخواهي بار ديگر شكايت كرد؟ من دليل اين شكايت را نمي‌دانم.

گفتني است كورش كرم‌پور روز یکشنبه 17/ 7 / 1390 طی حکمی از سوی دادگاه آبادان شعبه نیابت قاضی زارع به جرم نشر اکاذیب بر ضد شهرداری آبادان به این دادگاه احضار شد و اولين دادگاه او روز شنبه 23 / 7 / 90 در آبادان تشكيل شد.

http://khabarfarsi.com/n/1354451/%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B4_%DA%A9%D8%B1%D9%85_%D9%BE%D9%88%D8%B1_%D8%A8%D9%87_%D9%82%DB%8C%D8%AF_%D9%88%D8%AB%DB%8C%D9%82%D9%87_%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF_%D8%B4%D8%AF

http://khouzestan.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18815

http://www.daravish.org/human-rights-news/1009-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B4-%DA%A9%D8%B1%D9%85%E2%80%8C%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D9%82%DB%8C%D8%AF-%D9%88%D8%AB%DB%8C%D9%82%D9%87-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%D8%AF.html

http://www.ariansteel.com/AllFolders/News/PoliticNewsDetaile.jsp?NewsID=87217&GID=1

http://www.mefaf.com/?p=7062

http://www.newzzz.com/nt/aftab/4731573/%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B4-%DA%A9%D8%B1%D9%85%E2%80%8C%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D9%82%DB%8C%D8%AF-%D9%88%D8%AB%DB%8C%D9%82%D9%87-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%D8%AF

http://www.parsipeik.com/1390/

http://www.rahana.org/archives/45415

http://www.khabarlink.com/?p=116266

http://riseoftheiranianpeople.com/contact/

http://www.rooznevis.com/notice/2823232

http://kanoonjb.com/2010-11-18-07-56-03/12240-cyrus-karampour-manager-responsible-for-the-weekly-qsouvenirq-was-summoned.html

http://www.javanemrooz.com/search/newsreader.aspx?in=NewsReader&Page=1&Words=%DA%A9%D8%B1%D9%85&on=allfields&st=ExactSentence

http://www.khoozna.com/view-1829.html

http://www.best-center.net/portal/65732/%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B4-%DA%A9%D8%B1%D9%85%E2%80%8C%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D9%82%DB%8C%D8%AF-%D9%88%D8%AB%DB%8C%D9%82%D9%87-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%D8%AF.html

http://masoudzarghameyan.blogfa.com/

http://www.sarkhat.com/fa/group/wbmhpo/

http://jamnews.ir/NSite/FullStory/News/?Id=22629

http://www.hra-news.org/00/10041-1.html

http://faryadjavan.com/home/12-newsfj/5765-1390-07-11-20-48-34.html

http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=39365

http://www.pezhvakeiran.com/page1.php?id=36279

http://www.aftabnews.ir/vdcfeedyew6dxva.igiw.html

http://www.hriran.com/1389-09-10-15-49-17/1389-09-08-16-39-30/6753-----lr---.html

http://2000azadi.blogspot.com/2011/10/blog-post_6019.html

http://www.blogger-index.com/976193-samim-rashti

http://jadidonline.com/story/11042009/frnk/abadan_khorramshahr

http://isna.ir/isna/NewsView.aspx?ID=News-1868116

http://loudtwitter.com/zunkedir

http://ajansknews.blogspot.com/2011/10/blog-post_20.html

http://www.newseek.ir/id/263011

http://www.iranpressnews.com/source/109243.htm

~~http://www.astafe.eu/2011/1110/1012-13.htm~~

اتهامات کورش کرم پور

سعید باجوند

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

saeedbajvand@yahoo.com

“کورش کرم پور مدیر مسوول هفته نامه ی یادگاری به دادگاه احضار شد .”

این سرآغاز خبری بود که اگر چه قبلن شایعه اش دهان به دهان می گشت و بعضی فکر می کردند خود کرم پور این حرف ها را می زند تا جلب توجه کند اما واقعیت این خبر را در مجلات محلی و سایت های ادبی می توان مشاهده کرد . درهمین رابطه با توجه به گمانه زنی های بسیار اهالی یادگاری درباره ی پرونده ی مفتوحه ی کرم پور به نظر می آید یکی یا همه ی گزینه های زیر درمورد ایشان مصداق پیدا کند و صد البته که درصورت اثبات تنها یکی از این موارد مطمئنن دیگر کورش کرم پوررا نخواهیم دید .واما گزینه ها :

الف : پرونده ی اتهامی کورش کرم پور درارتباط با اختلاس بزرگ از شبکه ی بانکی کشوراست که رقم دقیق آن را به لحاظ مسایل امنیتی نمی توان برآورد کرد اگر چه روزهای اول سه هزار میلیار تومان بود وکم کم آب رفت و حالا دیگر چیزی ازآن باقی نمانده است .من واقعن نمی دانم کرم پور این همه پول را برای چه کاری می خواست ؟

ب : پرونده ی اتهامی کورش کرم پور در ارتباط با جریان انحرافی است که مثل گربه از هرطرف کیشش می کنند از سوی دیگری سر در می آورد .کرم پور البته اهل هرچه که باشد این وصله به او نمی چسبد .والله اعلم .

ج : یک احتمال دیگر دراین باره مربوط می شود به پرونده ی رئیس منطقه ی آزاد اروند که چون ما چیزی از جزییات آن نمی دانیم فعلن بماند تا بعد .

د :شاید هم دانشگاه آزاد به خاطر عدم پرداخت شهریه از کورش کرم پور شکایت کرده است .

ذ:کورش کرم پور هرکاری بکند نمی تواند ارتباط خود را با پرونده ی مفتوحه ی اعضای شورای شهر آبادان کتمان کند . اظهر من الشمس است که او با متهمان در موارد اتهامی شریک بوده است وگرنه چه لزومی دارد و اساسن به کرم پور چه ارتباطی دارد که بر گزاری مسابقه ی روزنامه نویسی توسط شورای شهر را محکوم کند . مسئله ی اصلی همین محکوم کردن هاست .

ر:کورش کرم پور را می توان مقصر اصلی بیکاری و رشد فقر در آبادان و خرمشهر و کلن خوزستان دانست و اورا به همین یک جرم هم که شده بایداعدام کرد .

ز: تمام چاله چوله های شهر آبادان ، نداشتن آسفالت مناسب خیابان ها ، نبود مدیران لایق ، بزن بکوب های سیاسی ، فقر و فحشای پنهان و پیدا ی شهر ، جرم و جنایت های فراوان ، افزایش آمار طلاق ،فروپاشی خانواده ها ، رشد آمار معتادین ، ویرانه ها و خرابه های بسیار و خلاصه تمام بدبختی های آبادان و خرمشهروکلن استان خوزستان بر گردن کورش کرم پوراست . کرم پور حتا خواب هم نمی دید این قدر جنایتکار باشد .

ر : ترور سفیر عربستان در واشنگتن هم بی ارتباط با کرم پور نمی تواند باشد .او اخیرن به رایزنی با اهالی فرهنگ خوزستان پرداخته بود واگر چه هیچ گاه نیت خود را آشکار نکرد اما خوب هرکسی که شماره های اخیر یادگاری را خوانده باشد می فهمد که قصد کرم پور از جمع کردن عناصر معلوم الحالی چون باجووند و سالاری و بهداروند و صادقی و ...چیست ؟

ت : بالاخره باید برای کورش کرم پورجرمی تراشید . بنده پیشنهاد می کنم اگر به بن بست برخوردید همین سبیل اورا بهانه کنید که خودش به تنهایی برای شش ماه حبس جان می دهد .

ث: موارد دیگری را هم می توان به فهرست بلند بالای اتهامات کرم پور اضافه کرد که به دلایل امنیتی و یا فقرآگاهی و یا نبود امکانات و یا ترس از همه چیز و همه کس فعلن از ذکر آن ها معذورم .

شاعر و روزنامه نگار آبادانی به دادگاه احضار شد

کورش کرم پور به جرم نشر اکاذیب علیه شهردار آبادان به دادگستری این شهرستان احضار شد.

روز یکشنبه 17/ 9 / 1390 طی حکمی از سوی دادگاه آبادان شعبه نیابت قاضی زارع، شاعر و روزنامه نگار آبادانی به جرم نشر اکاذیب علیه شهرداری آبادان به این دادگاه احضار شد.

مدیر مسئول هفته نامه یادگاری ضمن تایید این خبر گفت: تا آنجا که بنده متوجه شدم موضوع اتهام مربوط می شود به موضع گیری اینجانب در خصوص جشنواره مطبوعات آبادان که بنده شورای شهر آبادان را به دلیل مفتوح بودن پرونده اختلاس به عنون برگزار کننده این جشنواره و همچنین شهردار را به عنوان دبیر این جشنواره ، مورد نقد قرار دادم.
وی ادامه داد: اما گویا در این میان چاپ مطالب انتقادی دیگر فعالان و منتقدان مطبوعاتی در هفته نامه یادگاری را بهانه کرد ه اند و آن نیز مزید علت در این واکنش بوده است.
کرم پور با تاکید بر موضع انتقادی خود در خصوص عدم لیاقت شورای شهر به دلیل همان پرونده اختلاس گفت: نشانه ها حاکی از آن است که این بار دست کثیف قدرت فاسد و مزدوران مطبوعاتی شان از آستین شهرداری بیرون زده است.

چه دلیلی دارد که شهردار پس از انتشار عذر خواهی شان از بنده و جامعه مطبوعاتی آبادان دست به این اقدام بزند. من این رفتار را تسویه حساب قدرت فاسد و عواملشان با هفته نامه انتقادی یادگاری می دانم.
وی با اشاره به مطبوعاتی بودن شخص روابط عمومی شهرداری آبادان گفت: ایشان می توانستند به رییس خود و اهرم های فشار شورای شهر این شهرستان مشاوره بدهند که با ارسال یک جوابیه در همان جریده موضوع را به شکل مدنی اش حل و فصل کنند.
وی ادامه داد: برخی از اعضای شورای شهر آبادان فاقد درک مقوله نقد موثر هستند و بنده و هفته نامه یادگاری را با دلالان مطبوعاتی در این شهر اشتباه گرفته اند.

در واقع بخشی از شوک وارده به این حضرات به خاطر رخوت و خنثی بودن یکی دو ساله اخیر فضای مطبوعاتی این شهرستان بوده و عاملش عده ای هستند که مشغول فریب مهندسی شده مردم آبادان هستند تا دیگران به امورات خود درنهایت امنیت وآرامش برسند. در یک همچین فضایی بود که هفته نامه یادگاری دوره جدید، آب در خوابگه مورچگان ریخت.
گفتنی است که طبق حکم وارده مقرر شده است مدیر مسول هفته نامه یادگاری روز شنبه 23 / 7 / 90 در دادگاه آبادان حاضر شده تا ضمن دفاع از خود، اضهاراتش در این خصوص ثبت شده و پس از ارسال پرونده به دادگاه مطبوعات استان خوزستان در اهواز تا برگزاری جلسه دادگاه ،با قرار وثیقه بازداشت ایشان منتفی شود در غیر این صورت حکم بازداشت وی صادر خواهد شد.

این در حالی است که بسیاری از چهره های محلی و استانی و برخی جمعیت ها ضمن محکوم کردن حرکت شهرداری آبادان حمایت خود را از این شاعر، روزنامه نگار و چهره فرهنگی اعلام کرده اند، چرا که آن را به نوعی ارعاب هر صدای منتقد در شهرستان میدانند و پیشگام این حرکت حمایتی، انجمن مطبوعات آبادان بوده است.

http://moje4news.com/news/3535

http://khouzestan.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18429

http://mfanews.mihanblog.com/post/236

حفره

از سری بحث های نوشتار شفاهی(5)

حفره ای به دفتر شعر" حفره ها"

سروده گروس عبدالملکیان

نمی دانم می شود حفره ها را ورق زد یا نه . ولی شما "حفره ها" را ورق بزنید. بروید به صفحه 54. حالا برگردید بروید به صفحه 16 . من هم دارم ورق می زنم. روی نیمکتی کنار روخانه اروند . آن لنج را می بینید که دارد دور می شود؟تا این لحظه همه این کلمات دست به دست هم داده اند تا من و شما روی نیمکتی کنار رودخانه اروند نشسته باشیم و دفتر شعر گروس عبدالملکیان را ورق بزنیم. برویم توی حفره هاو پدیدارها و ندیدارها را ببینیم.

خوب اینجا آبادان است و به همین دلیل من می روم سراغ حفره ای به نام "مرز" در صفحه 16 . شعر مرز.چشم می گذارم روی سوراخی که از گلوله ای در زمان جنگ باقی مانده است. روی در، روی دیورا و توی قلب. می بینم اثر جنگ از خود جنگ بدتر است. شما هم می توانید چشم بر حفره ای دیگر بگذارید. در این کتاب هر حفره نامی دارد. به شما پیشنهاد می کنم که از حفره ای به نام " دست ها " یا " دو نقطه " دیدن کنید.

این حفره ها به جایی ختم نمی شوند . مثل همین پرنده ای که من دارم در کنار اروند می بینم که دارد به نقطه ای دور می رود . مثل سیاه چاله های فضایی که به جایی ختم نمی شوند.

حالا بلند شده ام و کنار اروند دارم قدم ی زنم. به خودم می گویم حتمن " حفره "، تعریفی است که گروس از شعر دارد.چرا مثل دیگران از پنجره نگاه نمی کند. چرا حفره؟ شاید حفره ها امن ترین راه های ارتباطی او با جهان است. تا همین جای کار نگاه کردن از حفره خودش به ما می گوید شاعر در چه تنگناهای دیداری قرار داشته و چه تنگناهایی تبیینی در زبان خواهد داشت.اوبه پنجره های باز انتقادی و پیشنهاد شده اعتمادی ندارد و آگاهانه حفره ها را برای دیدن پدیدار ها و ندیدارها انتخاب کرده است . حفره هایی که بن بست ندارند و تو می توانی در آنها پیش بروی.از این نظر نگاه اعتراضی و انتقادی این کتاب ادا نیست. موج سواری خون نیست. نازکتر از گل نگفتن با" بیانیه ی ابراز همدردی"، نیست. می خواهم بگویم حتا اگر این شعر ها در یک فضای باز سیاسی و اجتماعی نیز سروده می شد، باز هم شاعرش برای دیدن و شنیدن، حفرها را انتخاب می کرد.

نمی دانم ضمیمه ادبی "هنگام" را یادتان هست یا نه؟ کار جالبی بود از هادی محیط. در یکی از شماره ها یک "نوشتار شفاهی" از من چاپ شده بود با عنوان " ولد زنیّت زبان فارسی". بحثی بود در خصوص معنا درشعر. به این نتیجه رسیده بودم که شاعران با معنا گرایی شروع می کنند و در نهایت در کشاکش معنا، بعدها عده ای یا می رسند به معنا زدایی یا شعرهایی ضد معنا می نویسند، چرا که در نهایت چیز بی معنایی وجود ندارد اما می تواند ضد معنا باشد. نام آن را گذاشته بودم " حرامزادگی معنا". یک عده هم که برای اینکه این بلاها سرشان نیاید در همان معنا گرایی اتراق می کنند. این ها را من از ضعف آن آدم ها می دانم. به قول نیما متوجه شدم پشت این شعرها آدم وجود ندارد.من نگاهم آدم های دیگری را رصد می کند. شاعرانی که به مرحله ای می رسند که خود، معنا دهنده می شوند و جهان اطرافشان به واسطه شعرهای آنها برای دیگران معنایی دیگر پیدا می کند. " معنا دهندگی " برای من شاخصه هایی دارد که آنها را در کتاب" حفره ها " می بینم. برای من کشف روابط جدید میان اجزای یک کلّ تجربه شده ، اولین قدم برای دادن معنایی جدید به همان کُل است.این کل می تواند یک مفهوم یا یک شی باشد.

شعری که مدعای این قضیه باشد، نیازی به ادعای دیگری ندارد .نیاز نیست عنوانی را با خودش مثل جانی" قالب تهی شده" به دوش بکشد.این دست از شاعران فرایندشان مشخص است. غیر منتظره بودنشان ، طبیعت مسیرشان است که در آستانه معنادهنگی قرار گرفته اند.او به سراغ ذات پدیده ها می رود . در "حفره ها" من نه تخیل می خواهم بینم نه خیال ورزی . این انتظاری است که شعر ها در من به وجود آوردند.

نگاه کنید آن پرنده دیگر دیده نمی شود اما حتمن او هم دارد مثل ما در حفره آسمانی خودش پیش می رود . الآن همینجور که ادامه خواهم داد دوست دارم با من و نگاهتان آن لنج را تا آخر دنبال کنید.ضمنن این خیابان می خورد به خیابان امیری و اگر بروید تا پایین می رسید به سینما رکس.

داشتم می گفتم که نه تخیل نه خیال ورزیدن. معتقدم، شعر به عنوان گونه ای فلسفیدن زیباشناسیک با "نفس خیال" سر و کار دارد."خیال" خود حفره ای است که شاعر را بدون صناعات ادبی به بخشی از حقیت هدایت می کند. خیال یکی از راه های شناخت جهان است نه تبیین آن. به همین دلیل منتقدی که کتاب حفره ها را بخواهد به سطح تخیل ادبی که ابزارش - خدا را شکر همه گیر شده است -پایین بیاورد، دارد غلط می کند.تبیین کمّی یک امر کیفی اتفاق آماتوری بوده که در نقد و نقادی یکی دو دهه اخیر، شعرعده ای را نگه داشته . ورق بزنید و بروید به صفه 51. آنجا حفره ای هست به نام " در حدود صبح " . از آن حفره به این حرف ها نگاه کنید . مخصوصن آنجا که می گوید : " می گذارد گلدان ها / برای یک بارهم که شده / هر طور دوست داشته باشند خشک شوند ".

یادتان باشد حرکت لنجی که داریم می بینیم آرام است و از حفره ای که روی آب برای خودش ساخته دارد با طمأنینه حرکت می کند و پیش می رود.فکر می کنم تا پایان این " نوشتار شفاهی " او را در نگاهمان داشته باشیم.

دوست ندارم درباره شکل حفره ها حرف بزنم. ماهیت حفره بودن حفره، از شکلش برای دیدن پدیدارها و ندیدارها مهمتر است.اما بد نیست یک بحث ادبی هم که مربوط به اجرای شعرهاست داشته باشیم. خاستگاه داشته های ادبی شاعراین کتاب از شعر ها برای من مشخص است.

این شعر ها را مکتبخانه ای می بینم . یعنی شعری که قابلیت کلاسه شدن و آموزش دارد که البته گروس جاهایی به ما چشمک هایی زده است که بگوید می توانسته اما نخواسته . ورق بزنید بروید صفحه 20. آنجا حفره ای هست که شکلی سینمایی به خود گرفته . ورق بزنید بروید صفحه 27 آنجا هم حفره ای هست به نام " قایق کاغذی " که در حال و هوای کانکریت است . اما من او را اینجاها شاعر نمی خواهم . گروس با آن حرف های قبلی که زدم، برایم گروس تر است. یا مثلن در حفره ای طولانی به نام "خزر" مائده های تاریخی و ادبی، توشه عبور ما ازاین حفره است که خوب، در نوع شعرهای کلاسه شده شعر نوی فارسی، نمونه خوبی است .

"محسن نجفی" از شاعران کرج است . برساخته جالبی را پیشنهاد داده بود به عنوان "شعرانگی" به جای شاعرانگی که من از او وام می گیرم تا به یکی از راهبردی ترین حفره ها ورود کنیم. ورق بزنید بروید صفحه 48 آنجا حفرای است به نام "دو نقطه " که یکی سرش می رسد به آسمان و سر دیگرش رو به خیابانی در روی زمین دارد.

شعر "دو نقطه " درک شعرانگی ما را از پدیدار ها به قضاوت می گذارد. حقیقت این درک را .آنجا که همین درک پدیده در موقعیت علمی مورد تایید همگان واقع می شود، اما در موقعیت شعرانگی خیر. در حالی که می بینیم در پایان شعر حرف شاعر درست از آب درآمد و با آن گزاره "علمی – خبری" شانه به شانه مدعی کشف حقیقت شد.

اینها بر می گردد به عدم قابلیت صدق و کذب گزاره های انشایی در برابر گزاره های علمی و خبری. درک شعرانگی پدیدارها و ندیدارها اما به ذات آنها نزدیکتر است، آنگونه که این درک برای فیلسوفی چون "ژان پل سارتر" عقده ای ناگشوده باقی ماند.فکر می کنم با آخرین پاراگراف این نوشتار شفاهی، آن لنج نیز دیگر در حفره ای که داشت حرکت می کرد از نگاه ما غایب شود، ولی می دانیم که چه پدیدار باشد و چه ندیدار، دارد در حفره ی خودش پیش می رود.

ورق بزنید بروید به صفحه 22. آنجا حفره ای هست که گروس در ِآن حفره را بسته . خودش بسته. هم به روی خودش بسته هم به روی ما . که البته ضررش بیشتر متوجه خودش و آینده ادبی اش می تواند بشود تا ما.آگاهانه بسته. درِ حفره دیوانگی را بسته .. پنهانش کرده که ای کاش نمی کرد. ای کاش می گذاشت ببینیم آنچه را که باید می دیدیم و ندیدیم در حفره دیوانگی: پنهانت می کنم پشت پرده ها / زیر پوست / در کلمه / در دهان / پدیدار می شوی در ندیدارها .../ دست بر دهانت می گذارم / و پنهانت می کنم در مرگ .../ در تابوت / و تاریکی ِ تو را

آبادان

ساحل اروند رود

شهرویور 1390

«چرا ترانه‌ها شبيه به هم شده‌اند؟»
كوروش كرم‌پور پاسخ می‌دهد
يك شاعر گفت: ترانه موفق‌ ترانه‌اي است كه جريان اجتماعي به وجود ‌آورد نه اين كه خود صرفاً بر جريان‌هاي اجتماعي موج‌سواري كند.

كوروش كرم‌پور در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان بيان كرد: يكي از دلايل موفقيت ترانه‌هاي دهه 40 نسبت به ترانه‌هاي امروزي اين است كه ترانه‌سرايان ما پيوند خوبي با مفهوم حرفه‌اي شعر داشتند. به عبارتي، جان شعر در كالبد ترانه باعث شد ترانه‌هاي ماندگاري شكل بگيرند. هم‌خواني ترانه‌سرا و آهنگ‌ساز و خواننده نيز در دهه 40 بيش‌تر بود. در اين دوره بنا به دلايلي محتوا بر قالب‌ها مقداري ارجحيت پيدا كرد و جنس هر آن‌ چه دغدغه ترانه‌سرا است بيش‌تر از فرم آن دغدغه شد و ظهور قالب‌هايي مثل "رپ" كه راحت‌تر مي‌توان در آن‌ها حرف زد باعث شد تا خيلي‌ها به خود اجازه حرف زدن بدهند.

وي تاكيد كرد: در هر حال چيزي به نام مفهوم ترانه با آن سابقه‌اي كه ما از آن سراغ داريم شكل نگرفت. انتخاب واژگان و موضوع به نوعي حكم ليوان‌هاي يك‌بار مصرف را دارند. بعضي‌ها فكر مي‌كنند كه اگر تلون واژگاني داشته باشند و واژه‌هاي زيادي وارد يك ترانه كنند آن ترانه را به روز مي‌كنند. اما 2 آفت ترانه‌هاي فعلي روزمرگي و پايين آمدن اهميت انتخاب واژه مي‌باشد. متاسفانه هيچ ترانه‌اي شاخص‌تر از ترانه ديگر نيست. چرا همه ترانه‌ها شبيه به هم هستند چون هيچ كس دغدغه فرم ندارد.

او، در اين خصوص كه چرا فرم جديدي در ترانه به وجود نمي‌آيد، اظهار كرد: چون محتواي متفاوت يا شاخصي بين ترانه‌سرايان وجود ندارد پس فرم هم شكل نمي گيرد. چون همه شبيه به هم حرف مي‌زنند. همه هم فرم‌هاي شبيه به هم ايجاد مي‌كنند. مگر اين‌ كه موزيسين‌ها و آهنگ‌سازان بخواهند به اين چيزهاي تكراري و شبيه به هم رنگ و لعابي بدهند. من نه در عشق نه در زمينه مسايل اجتماعي، نه در زمينه ملي و نه در هيچ كدام از اين شاخصه‌ها كار ماندگاري نديده‌ايم. به عنوان مثال در آثار كلاسيك كارهاي ماندگاري وجود دارد كه انگار به شنيدن آن‌ها التزام داريم.

وي يادآور شد: آثار امروزي گذران هستند ولي بايد گفت ماندگاري آثار موسيقايي در حوزه ترانه از اين 2 آفت آسيب ديده است. با نگاهي به مجله "ترانه‌ ماه" مي‌بينيم كه از ميان 500 ترانه‌اي كه كار شده‌اند ترانه‌اي كه ساختار محكمي داشته باشد وجود ندارد. اين مساله صداي خواننده و كار موسيقي را متاثر مي‌كند وباعث مي‌شود تا آن‌ها هم در نهايت نتوانند كار ماندگاري ارايه دهند.

كرم‌پور تاكيد كرد: 2 آفت فرايند فرم و محتوا در بحث ترانه خيلي تاثيرگذار هستند. ترانه‌هاي امروز متاسفانه‌ از لحاظ محتوايي خيلي سطحي هستند و چيزي به مخاطب اضافه نمي‌كنند. در واقع اين ترانه‌ها مثل يك مسكن عمل مي‌كنند. ولي ترانه‌هاي ماندگار چيزي به مخاطب اضافه مي‌كند. اين چيز مي‌تواند شعور بيش‌تر يا احساس ديگر و فهم ديگري باشد. اين ترانه‌ها بيش‌تر روي زبان مي‌چرخد تا در ذهن و قلب مخاطب. بيش‌تر در كام و حفره دهان مي‌چرخد و من فكر مي‌كنم ورود تكنولوژي امروزي از جمله وبلاگ، سايت و نرم‌افزارهاي توليد موسيقي و تنظيم آهنگ باعث دم‌دستي شدن موسيقي شود.

وي توضيح داد: در اين شرايط توليد انبوه زياد و تشخيص سره از ناسره سخت مي‌شود ولي گذر زمان ثابت مي‌كند كه اين توليد انبوه كه دلايل آن مسايل فني و تكنولوژيكي است شايد در اين مقطع گرد و غباري ايجاد ‌كند اما از دل همين نسل هم كساني اوج بگيرند. البته ديجيتالي شدن همه چيز ضعف بزرگي است. بعضي چيزها در هنر ديجيتالي نمي‌شود؛ مسايلي مثل فهميدن و عمق داشتن ديجيتالي نمي‌شوند. اگر اين‌ها هم ديجيتالي مي‌شد هيچ هنرمندي شاخص نمي‌شد و همه خلاق و بزرگ مي‌شدند. بنابراين هنرمندي كه علاوه بر اين امكانات فني و ديجيتالي شدن هنر، جان مايه‌هاي اصلي را داشته باشد برنده ميدان خواهد بود.

اين شاعر اظهار داشت: من در ترانه‌سرايان فعلي به جز چند كار از يغما گلرويي، كه در دهه 70 كارهاي خوبي نوشت، كار ماندگار و تاثيرگذاري نديدم. به نظر من همه مي‌توانند شاعر باشند ولي شايد همه نتوانند شعر بسرايند. شاعر بودن و عمق داشتن ربطي به ادبيات ندارد. ترانه‌سرايي كه شعر فارسي و جان شاعرانه اين فرهنگ را بشناسد موفق‌تر است. ترانه‌سرايي كه لالايي‌هاي قديمي مادران ايراني را شنيده و فرم آن‌ها را مي‌شناسد موفق‌تر است و همين طور ترانه‌سرايي كه زمزمه‌هاي بومي منطقه خود را به خوبي درك كرده و بتواند از دل‌ آن‌ها فرمي خارج كند موفق‌تر است. بنابراين آن كس كه جانش به جهت فهم مقوله شعر با شعر در ارتباط باشد صد در صد موفق‌تر از فردي است كه اين خصوصيت را ندارد.

او ادامه داد: در دنياي امروز گفته مي‌شود كه شعر بايد براي موسيقي ساخته شود. اين بحث زماني كه ملودي به حدي قوي باشد كه كار شعر را بكند درست است. يعني شايد كلمات بي‌معني را در آن ملودي به كار بريم ولي آن ملودي جايگزين و زمزمه مي‌شود. ترانه به جهت رسانه‌اي تحت‌الشعاع خواننده‌اي قرار مي‌گيرد كه حجم رسانه‌اي وسيعي دارد و طبيعي است كه مردم آن ترانه را زمزمه كنند اما با حذف شخصيت رسانه‌اي اين خواننده آيا باز هم مردم آن ترانه را زمزمه مي‌كنند؟ ما چه خواننده‌ها و ترانه‌سراياني داشته‌ايم كه شايد در طول اين 2 دهه ماهيت رسانه‌اي كم رنگي داشته‌اند اما به شدت خوانده شده‌اند؟

وي يادآور شد: زمزمه شدن ترانه يك خواننده يا ترانه‌اي با توجه به دنياي رسانه‌اي امروز چيز عجيبي نيست و خيلي هم عادي است. زمزمه شدن در فضاي امروز و وجود محيط‌هاي مجازي خيلي راحت است اما مخاطب حرفه‌اي به ماندگاري و زمزمه‌هاي ماندگار توجه دارد. من اين دغدغه را نمي‌بينيم؛ فردي با استفاده از يك نرم‌افزار تنظيم آهنگ و صدا پشت كامپيوتر شخصي خود مي‌نشيند، موسيقي توليد مي‌كند و اسم آن را زيرزميني، رو زميني و... مي‌گذارد. با اين حرف‌ها نمي‌توان هويت گرفت.

كرم‌پور خاطرنشان كرد: من ادعاي ترانه‌سرايي نمي‌كنم اما اين ادعا را دارم كه چند ترانه خيلي خوب سروده‌ام و اين را به قضاوت خيلي از شاعراني مي‌گويم كه اين ترانه‌ها را شنيده‌اند. ترانه‌هاي من بيش‌تر اجتماعي هستند. من در ترانه‌سرايي به شدت معناگرا و تصويرگرا هستم و معتقدم كه واژه‌ها بايد خيال مخاطب را فعال كند. ترانه بايد نقش خود را به خوبي ايفا كند. در بحث ترانه‌سرايي ترانه تا خوانده نشود هويت ترانه‌اي پيدا نمي‌كند و بايد قبل از خوانده شدن و در حد نوشتن از خود دفاع كند. ترانه‌هاي من بدون اين كه خوانده شوند از خود دفاع مي‌كنند.

وي بيان كرد: من در اين 10 سال فقط 10 ترانه نوشته‌ام و توليد انبوه نداشته‌ام. توليد انبوه مربوط به بخش ديجيتالي هنر است اما بخش غيرديجيتالي هنر آدم‌ها را شاخص مي‌كند.

كوروش كرم‌پور در ايسنای خوزستان؛
فضای امروز شعر غيرگفتمانی است
ارشاد متولی شعر خوزستان نیست

كوروش كرم‌پور يك روز پيش از برگزاری ششمين جشنواره شعر خوزستان در تحريريه ايسنای خوزستان حضور يافت و گفت: من با داوري شعرهاي ششمين همايش شعر خوزستان چند شعر و شاعر خوب ديدم ولي اين شاعران خوب مثل دانه‌اي كه در يك زمين مستعد كاشته شود و رشد كند، آن فضاي مستعد را به جهت مطبوعاتي و رسانه‌‌اي ندارند.

كوروش كرم‌پور در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان گفت: ايسنا با فضادادن به چهره‌هاي جديد صادقانه عمل كرد. من خيلي از شاعران جديد را از طريق ايسنا شناخته‌ام ولي اين كافي نيست. در دوران ما همه چيز دست به دست هم مي‌داد؛ آن زمان فضاي مجازي به اين صورت نبود و شاعران همديگر را در فضاي كاغذ مي‌شناختند.

گردانندگان صفحات ادبی عقبه موجهی ندارند

وي ادامه داد: ولي امروزه فضاي كاغذ و مطبوعات واقعاً در استان ضعيف است و ديگر رسانه‌ها بايد جالي خالي اين را پر كنند. به نظر من كاري كه ايسنا انجام داد باعث شد تا بهانه از شاعران گرفته شود و ادعاي نبود رسانه را نكنند. ما در واقع صفحه ادبي جريان‌سازي نداريم و صفحات ادبي دست آدم‌هاي موجهي نيستند كه عقبه‌اي داشته باشند و شاعران نسل جديد از اين مساله كه شعرشان در صفحه‌اي چاپ شود كه فلان فرد سرشناس آن را اداره مي‌كند بی‌بهره‌اند.

او اظهار كرد: ما در هر دهه و زمانه‌‌اي عنصرهاي غالبي داريم. این دوره، دوره انرژي هسته‌اي است ولي دوره ما دوره انرژي شعر و ادبيات بود. شاخصه فضاي غالب اجتماعي در دوره ما مباحث فكري و فرهنگي بود. سينما در این دوره غالب‌تر شده است. در حال حاضر شعر عنصر غالب نيست به همين دليل ما نبايد فقط ارشاد را زير سوال ببريم چرا كه اين فضاي غالب است. در اين فضاي غالب باز عناصري كه لازم و ملزوم جريان‌سازي ادبي هستند نيستند؛ كه اولين اين عناصر مطبوعات است. به عنوان مثال در صفحه باغ باران حبيب‌الله بهرامي در سال‌هاي 74 و 75 كه خيلي ساده بود، فضايي به وجود آمده بود که باعث شد ما همديگر را در آن صفحه پيدا كنيم.

جشنواره بايد جاي خالي كاغذ را پر كند

این شاعر خاطرنشان كرد: نبود چنين فضايي در دوران امروزي باعث مي‌شود تا همه شاعران معطوف به جشنواره شوند؛ وقتي شاعران معطوف به جشنواره مي‌شوند پس جشنواره بايد بتواند جوابگوي تمام وجوه فعاليت ادبي باشد و جاي خالي كاغذ و مباحث ادبي را پر كند.

وي توضیح داد: جشنواره‌هايي از جنس جشنواره شعر خوزستان از بوم شروع مي‌شوند و به فرابوم مي‌رسند و يكي از ملاك‌ و معيارهاي رشد جشنواره همين مساله است. شاعر تنها آدمي است كه نيازي به پول خرج‌كردن ندارد بلكه برنامه‌ريزي می‌خواهد. شعرهايي كه به اين جشنواره رسيده‌اند واقعاً ارزش بررسي دارند. حتی آن دسته از شعرهايي كه رتبه‌اي كسب نكرده‌اند بايد مورد بحث قرار بگيرند و حيف است كه كنار گذاشته شوند. ولي اين كار هم انجام نمي‌شود. اما واقعاً بهمن ساكي، علی شكرريز و علي‌ ياري زحمت مي‌كشند. من هم پاي اين جشنواره هستم و تحت هر شرايطي در نهايت مهر تاييد را به وجود آن مي‌زنم اما انتقاد خود را هم دارم.

به شعر نسل جديد اميدوارم

او يادآور شد: پتانسيل و مايه‌اي كه در شعر خوزستان هست در هر دورهه‌اي اين امكان را به بانيان امر مي‌‌دهد كه جشنواره را خيلي جدي‌تر برگزار كنند. ما در اين جشنواره شعرهاي خيلي خوبي از شاعران نسل جديد ديده‌ايم، رقابت‌ها خيلي شديد بود و واقعاً به شعر نسل جديد اميدوارم. ادبيات و شعر خوزستان را به يك چيز مي‌شناسند و آن داشتن جوهره شعري است. شاعران شمالي، كردستاني، خطه‌هاي غرب و شرق در شعرشان تكينك و تخيل دارند و مباحث روز را مي‌دانند اما اگر اين‌ها را از شعرشان بگيريم چيزي در آن شعر باقي نمي‌ماند. اما اگر اين‌‌ مولفه‌ها را از شعر خوزستان بگيريم باز هم روح شعري در شعرشان وجود دارد و عقبه اين امر می‌تواند به جريان موج ناب برمي‌گردد.

مسؤولان فرهنگی شعر را جدی بگیرند

وی، با بيان اين كه شاعران خوزستان جوهره شعري قوي دارند، تصريح كرد: شاعران خوزستان جان شاعرانه بالايي دارند. كما اين كه اين جوهره در شعر شاعران جديد هم وجود دارد. ما در اين جشنواره شاعران خيلي خوبي را ديديم اما جشنواره نمي‌تواند به تنهايي بستر خوبي براي اين شعرها باشد. بايد اتمسفر و فضاي كلان رسانه‌اي اين موضوع را كاملاً جدي بگيرد كه شعر يكي از مهم‌ترين عنصرهاي فرهنگي خوزستان است. يعني ما در حوزه فرهنگ، خوزستان را به داستان‌نويسان، سينماگران و شاعران مي‌شناسيم. سينما كه كار خود را كرده، داستان هم با افرادي مثل احمد محمود راه خود را طي کرده، اما بايد توجه كرد كه به شاعر بزرگي مثل هرمز علي‌پور در خوزستان كه اين قدر پتانسيل دارد باید به گونه‌ای دیگر نگاه کرد. چرا فقط ايسنا بايد اين بار را به دوش بكشد؛ آن هم در بخش خبري.

كرم‌پور تاكيد كرد: چرا ارشاد نبايد تعاملي با صدا و سيما داشته باشد و اين برنام را فقط ساليانه برگزار كند. بايد شعر جدي خوزستان از طرف مسؤولان فرهنگي جدي گرفته شود و محدود به چند خبر در ايسنا و يك جشنواره ساليانه نشود. ولي جشنواره شعر خوزستان با تمام اين انتقادها تنها شعله اميد شاعران نسل جديد است و يقيناً شاعران نسل جديد انتظار دارند كه نسل قبل‌تر از خود را بشناسند. آن‌ها دوست دارند خود را ادامه يك نسل بدانند و عقبه خود را بشناسند.

من همه را زیر سؤال می‌برم و حق را به شاعر جوان می‌دهم

او، در ادامه، اظهار داشت: ما در شعرهاي رسيده به ششمين جشنواره شعر خوزستان ردپاي شعر خود را ديديم. مثلاً من ردپايي از شعر رضا بختياري‌اصل، هرمز علي‌پور و شعر خودم را ديدم. اين نشان مي‌‌‌دهد كه جريان شعر در خوزستان خيلي خوب و طبيعي، بدون هيچ‌گونه سازماندهي ارگاني از طرف هر نهادي، كار خود را مي‌كند. شاعران نسل جديد كار خود را خوب انجام مي‌دهند؛ اما این ما هستیم که كارمان را بد انجام مي‌دهيم. من نسل قبل‌تر از اين‌ها به دليل عدم حضورم و به دليل بي‌انگيزگي خود به انگيزه نسل جوان لطمه زدم. همين‌طور ارگاني كه قرار بود برنامه‌ريزي بهتري داشته باشد. من همه را زير سؤال مي‌برم اما حق را به شاعران جواني مي‌دهم كه واقعاً خوب كار مي‌كنند.

وی یادآور شد: شاعر هميشه از حقيقت حرف مي‌زند. من با تشبيه و استعاره به شعر فكر نمي‌كنم. همان‌طور كه فرد با يك استدلال منطقي به حقيقتي مي‌رسد، شعر از راه ديگري با پيچ‌وتاب‌هايي گفته مي‌شود. شعر دروغ نيست بلکه شكل ديگري از حقيقت است. شعر امروز نیز اصلاً دنبال اين نيست كه حرفي را پيچيده بزند اما همان حرف ساده را کشافانه مي‌زند.

در شعرهای جشنواره ادا نبود

او، با بيان اين كه داوري براساس كدها صورت گرفت و اسم شاعران از شعرها حذف شده است، بيان كرد: چند شعر از اين شعرها از اين كه در جشنواره‌هاي بزرگ كشوري مقام كسب كنند هيچ چيزي كم ندارد. من اين را با اشراف بر شعر تمام ايران مي‌گويم. در اين شعرها ادا وجود نداشت؛ من شاعر ديده‌ام و اين براي من خيلي مهم است. تكنيك و سواد و مواردي از اين دست به مرور شكل مي‌گيرد مهم اين است كه شاعر جان‌مايه اصلي را داشته باشد كه اين را شاعران جوان ما دارند.

اين شاعر اظهار كرد: شايد شاعران جوان ما اين امكانات را نداشته باشند تا به صورت خودجوش فضاي مطبوعاتي براي خود ايجاد كنند اما در واقع نمي‌دانم كه چرا تاكنون چنين كاري انجام نشده است. نشر و كار مطبوعاتي به صورت خودجوش فقط مربوط به توانايي و سواد مطبوعاتي نيست بلكه امكانات مادي نيز در آن مطرح است. شايد شاعران جوان شعر را داشته باشند اما آن ملزومات را نداشته باشند البته در هر حال اين وظيفه شاعر نيست. وظيفه شاعر شعر گفتن است. ناگفته نماند كه حبيب‌الله بهرامي و اميد حلالي در دوره خود وظيفه خود را انجام داده‌اند، آن‌ها در مقطعي امكاني داشتند و از اين امكان استفاده كردند. قرار نيست اين افراد و افراد ديگري مثل من بار سه نسل بعد را به دوش بكشيم. اتفاقاً بايد از آن‌ها تشكر كنيم كه كار خود را در آن دوران انجام داده‌اند.

وي، با بيان اين كه ما در مطبوعات كمبود افراد داريم، گفت: ما نيازمند افرادي هستيم كه اين دغدغه را براي نسل جديد داشته باشند. من كورش كرم‌پور 15 سال پيش نيستم و نگاهم به سمت و سوي ديگري رفته است. ما نياز به شاعر جواني داريم كه با امكاناتي كه در اختيار مي‌گيرد وارد فضاي مطبوعات شود و صفحات ادبي را فعال كند. ما اين انگيزه را نمي‌بينيم. شاعران نسل جديد فقط دغدغه شعرگفتن را دارند. آن‌ها دغدغه‌هاي ما را ندارند اين نسل شاخصه‌هاي ما را ندارد و همين دغدغه کنونی آن‌ها كافي است.

بايد شكل و شمايل بهتري به آن ‌چه كه هست بدهيم

او بیان کرد: در حال حاضر همه جريان‌ها به اداره ارشاد و جشنواره ختم مي‌شود. ما به جاي اين كه به سمت بحث‌هاي فردي برويم معتقديم كه بايد شكل و شمايل بهتري به آن‌چه كه هست بدهيم. الان نشريه نيست كه نيست، آن‌چه كه وجود دارد را چه بايد كرد. ما بايد با بحث‌ها و صحبت‌هاي خودمان به ارشاد كمك بكنيم تا ارشاد بداند كه چه چيز ارزشمندي دارد.

وی، در اين خصوص، ادامه داد: ارشاد بايد از ما و افرادي كه دغدغه دارند بخواهد كه با نگاه‌مان به آن‌ها كمك كنيم و از ما نظر بخواهد. چه بسا در نتيجه همين نظر خواهي‌ها يك بولتن شعر شكل بگيرد. مثلاً انجمن شعر اهواز كه در سال‌هاي اول جشنواره خيلي مهم بود، بولتن شعر داشت و بايد از محمود نايل و بهمن ساكي و ديگر دوستاني كه آن سال‌ها فعال بوده‌اند تشكر كرد. اما باز هم فضاي كلان ما همين است. نبايد از شاعران نسل جديد انتظار داشته باشيم كه همان كارهايي را انجام بدهد كه ما كرده‌ايم.

ارشاد متولی شعر خوزستان نیست

داور بخش آزاد ششمين جشنواره شعر خوزستان تصريح كرد: در نبود تمام فضاها بايد از ارشاد انتظار داشت. ارشاد متولي شعر خوزستان نيست اما مدعي اين امر شده است. اگر قرار باشد شاعران به صورت خودجوش فعاليتي داشته باشند بايد تاكنون اقدامي مي‌كردند. وقتي شاعر ما كار خودجوشي انجام نداده به اين معني است كه نمي‌تواند. من و هم‌دورانم خودجوش نشريه منتشر مي‌كرديم و براي تهران و جاهای دیگر ارسال مي‌كرديم اما شاعر امروز اين كارها را نمي‌كند. اين شاعران در هر حال شعر خوب دارند پس باید آن ‌چه را كه هست، يعني جشنواره، پرورش داد. اين جشنواره در دوره‌هاي قبلی خود در شاخص كردن چهره‌هاي شعر نسل بعد از ما مثل فرزاد آبادي، مسعود ضرغامیان، سروش‌راد و سيدحسن موسوي و... خيلي مهم واقع شد.

وي، با بيان اين كه اگر اين جشنواره خوب برگزار شود، خوب است، توضيح داد: در اين صورت است كه جشنواره تاثيرگذار مي‌شود و من حرفي از مطبوعات نخواهم زد. پس اگر اين جشنواره‌اي كه خوب بود درست شود اين جاهاي خالي پر مي‌شوند و ما از شاعري كه تنها ناگزيري‌اش در جهان شعر است انتظار چاپ نشريه را نخواهيم داشت. اين جشنواره چون مثمرثمر بود مي‌تواند اين نقش را باز هم ايفا كند و در اين صورت از صدا و سيما انتظاری نخواهيم داشت تا با شاعران مصاحبه كند؛ فضاي غالب را هم نمي‌خواهيم همين كه آقاي فرزاد آبادي که از طريق جشنواره شعر تثبيت شده، شعر خود را مي‌گفت و شناخته شده بود اما وقتي شعرش مهر تاييد جشنواره را دریافت کرد، تثبيت شد. وگرنه شاعران ما چه جشنواره باشد و چه نباشد كتاب خود را چاپ مي‌كنند. در دنياي مجازی هم هركسي شعر خود را عرضه مي‌كند و محدوديت‌هایی برای کار شاعران وجود ندارند.

جشنواره شعر خوزستان را به وضعيت نقش آفريني برگردانيم

او ادامه داد: حيف است اين جشنواره نقش تاثيرگذار خود را از دست بدهد. ما بيش از آن كه به نشريه فكر كنیم، بيش از آن كه به اين فكر كنیم كه ايسنا چيزي بيش از توانش انجام دهد بايد همين جشنواره را آسيب‌شناسي كنيم و سعي كنیم كه آن را به وضعيت نقش آفريني برگردانيم. مثلاً در شعرهاي اين جشنواره شعر افرادي را ديديم كه نه تنها بايد جايزه بگيرند بلكه بايد به آن‌ها پرداخت. اين افراد با شعرشان چهره مي‌شوند و ما هم براي همين در اين موقعيت‌ها قرار داريم. زماني كه كتاب‌هاي اين شاعران چاپ شود و شعرشان خوانده شود اين جشنواره هم مهم مي‌شود.

طرح "رقابت پژوهشی" به جشنواره‌ها پیشنهاد می‌شود

او اظهار كرد: جشنواره شعر خوزستان پايان بقيه جشنواره‌ها مي‌باشد و چون بودجه نيست اين جشنواره هم يك روزه برگزار مي‌شود. خوزستان در كنار خرما و رطب، سينما و شعر و داستان را به عنوان عناصر برجسته دارد هركدام از اين‌ها به حق خود رسيده اما رطب خوزستان را بيشتر از هرمز علي‌پور مي‌شناسند. هرمز علي‌پور يك گنجينه است همين‌طور كه من و رضا بختياري اصل و دیگران هر کسی در حد خود سرمايه‌اي است. افراد و شاعران بوشهر به پشتوانه منوچهر آتشي برنامه حرفه‌اي از طریق شبکه ماهواره‌ای براي شعر دارد و با شاعران مصاحبه مي‌كنند. حال اگر همين رسانه به دست ما شاعران باشد چه مي‌كنيم. آن‌ها فقط آتشي را دارند اما خوزستان در دهه 70 استاني بود كه به اندازه تهران شاعر شاخص داشت.

وی، در پاسخ به اين سوال كه چرا جشنواره‌هاي ما موضوعي را به تحقيقات ادبي اختصاص نمي‌دهند، گفت: اين اتفاقي است كه بايد در جشنواره استان رخ دهد. بايد در كنار كساني كه به شعرشان جايزه مي‌دهند رقابت پژوهشي ايجاد كنند و موضوعات ادبي مطرح شوند. اين پيشنهاد ايسنا است و چه بهتر كه از همين طريق مطرح شود. چرا با وجود گويش‌هاي خوبي كه در خوزستان وجود دارند و با وجود شعر گويشي چرا اين جشنواره‌ها موضوعی و تحقیقاتی برگزار نمي‌شود؟ اگر اين جشنواره از مناظري كه ما مي‌بينيم نگاه شود خيلي خوب مي‌شود.

او ادامه داد: بخش مهمي از شعر دهه 70 با نقش آفريني خوزستاني‌ها همراه بود. در آن دهه بنده، بهزاد خواجات، هرمز علي‌پور، امید حلالی و رضا بختیاری‌اصل به خوبي ظاهر شديم اما شاعران دیگر استان‌ها رسانه‌اي دارند كه ما نداريم. شعر يكي از هويت‌هاي خوزستان است. بايد اعتماد شاعران شاخص جلب شود و حتي در بودجه‌بندي‌هاي استان هم شعر بايد براي شخص استاندار مهم باشد آن هم به عنوان يك مولفه براي سرمايه‌گذاري فرهنگي. بايد در حوزه فرهنگ براي شعر خوزستان بودجه دريافت كنيم.

شعر خوزستان باید مثل نفت دیده شود

کرم‌پور، با بيان اين مطلب كه شعر خوزستان با شعر ديگر مناطق فرق دارد يادآور شد: شعر خوزستان نيازمند ‌بودجه است چون شاعر دارد. اين بستر برای رشد شاعر خوزستان وجود دارد چرا مسؤولان استان اين مساله را جدي نمي‌گيرند؟ منظور اين نيست كه مسؤولان فقط شعر بشنوند بلكه بايد دقيقاً شعر را مثل نفت بينند. شعر قابليت سرمايه‌گذاري دارد و بايد بودجه فرهنگي دريافت كند؛ چون اين شعر در فرهنگ كشور جريان‌ساز است. شعر سيدعلي صالحي وارد ناخودآگاه ملت مي‌شود و بخشي از لحظه‌هاي مردم اين سرزمين را تشكيل مي‌دهد. آيا اين چيز كمي است؟

او خاطرنشان كرد: شعر خوزستان بايد جدي گرفته شود. شاعر جان وجود خود را به كلمه تقديم كرده ولي فضايي براي او نيست. خوزستان نياز به متعادل كردن دارد. اين تعادل ميان قابليت‌هاي خوزستان از بين رفته چرا نبايد همين‌طور كه براي رفتن به كنسرت بليت تهيه كرد اين كار را براي شب‌هاي شعر برگزار نكرد. اگر ما در اهواز برنامه شعرخواني شاعران بزرگ را با فروش بليت برپا كنيم آن كه بايد بيايد و شركت كند حتماً مي‌آيد. مفهوم شعر را بايد دقيقاً پيدا كنيم. ما بايد معادل‌سازي كنيم؛ شب شعر برگزار كنيم و تبليغ رسانه‌اي خوبي داشته باشيم. اين به معناي سرمايه‌گذاري است.

اين شاعر، با اين باور كه شعر خوب شعري نيست كه لزوماً بحث مميزي را داشته باشد، بيان كرد: دردي كه شاعر دارد درد انتخابي نيست. شعر واكنشي به جامعه اطراف است پس واكنش انتخابي نيست و وقتي قرار است برنامه‌اي را مديريت و سازماندهي كنيم بايد موانع رسيدن به هدف آن را هم شناسايي كنيم. ما شعرهاي خيلي خوبي داريم که نيازي به بحث مميزي ندارند و مي‌توانيم اين پروژه را با آن‌ها به پيش ببريم. من به عنوان شاعري كه محيط را انتخاب و الزامات آن را پذيرفته‌ام مسير خود را مي‌روم چرا که با وجود تمام موانع، راه‌هايي براي رسيدن به هدف وجود دارند.

هیچ چیز مانع شعر گفتن من نمی‌شود

وی، با اشاره به اين شعر شاملو: «چراغ من در اين خانه مي‌سوزد» گفت: شاملو 20 سال در انزوا زندگي كرد ولي در وطن خود ماند. اين شاعر واقعيت جامعه خود را پذيرفت ولي در آن فضا شعر خود را نوشت. اما اگر من شاعر بگويم كه به دليل اين فضا شعر نمي‌گويم؛ اين بهانه است. من شعرم را مي‌گويم و چيزي مانع من نمي‌شود.

او خاطرنشان کرد: هر كار خوبي زمانه خود را دارد و زمانه خود را رقم مي‌زند و هر زماني هم كم منتشر شود آن زمان زمانه آن كار است مگر اين‌كه شعری تاریخ مصرف داشته باشد و ضعیف باشد. "دختران دشت" شاملو شعری است که در هر دوره‌ای برای هر جامعه‌ای جوابگو است.

باید از فضای ادبی موجود کمال استفاده را کرد

او گفت: در فضاي موجود اينترنت امكان سرودن هر شعري وجود دارد و ما بايد به گفته آن دسته از شاعراني كه ادعاي نبود آزادي بيان مي‌كنند شك داشته باشيم. اين‌ها بهانه تراشي است. در دنياي امروز با وجود جمعيت جوان كلمه عامه از بين رفته است. امروزه در ميان جمعيت جوانان كم‌تر كسي است كه با دنياي اينترنت آشنايي نداشته باشد. خيلي از شاعران نسل جديد همديگر را در فضاي وب شناختند. پس يك شاعر نمي‌تواند ادعا بكند كه به دليل نبود امكانات، شعر خود را منتشر نمي‌كند. هنر شاعر اين است كه در سختي كار كند ولی من شاعر، با وجود تمام سختي‌ها در شرايط كنوني از جشنواره شعر خوزستان برای آشنایی با نسل جدید استفاده مي‌كنم. تفكر من در موقعيت فعلي مخالفان زيادي دارد اما من با همين فكر معتقدم كه مسير خود را طبيعي طي مي‌كنم.

كرم‌پور افزود: ما شايد ندانيم كه دست اندركاران همايش چه زحمت‌هايي براي اين همايش كشيده‌اند اما در كل جريان اصلي شعر به خود شاعر بر مي‌گردد. شاعر خوزستان مي‌تواند اگركه بخواهد. عوامل زيادي براي مداوم بودن اين جريان نقش دارند. ما انتظار داريم كه جشنواره به جهت سيستماتيك، خود را خوب نشان دهد اما نمي‌توانيم از شاعر انتظار داشته باشيم كه خود را از لحاظ سيستماتيك خوب نشان دهد.

ای کاش شعر بوی نفت می‌داد

او، در خصوص نبود تبليغات عمومي در زمينه حضور در جشنواره، گفت: اين مساله به جدي نگرفتن جشنواره برمي‌گردد. براي جدي گرفتن آن بايد تبليغ كرد. تبليغ 50 درصد هر حقيقتي است و حتي حقيقت هر كالايي است. متاسفانه يك درصد هم براي شعر تبليغ نمي‌شود و در حالي كه شعر صد در صد كالاي نابي است اما جدي گرفته نمي‌شود. اي كاش شعر بوي نفت را مي‌داد؛ اي كاش شعر چاه داشت.

وي، با بيان اين كه قايل به ارزش‌گذاري جغرافيايي شعر نيست، يادآور شد: جغرافيا شعري را به وجود مي‌آورد كه آن شعر برتر از شعر جاي ديگر مي‌شود. بر اساس پيشينه شعرها و مقايسه شعر خوزستان با 30 سال شعر ديگر استان‌ها به اين نتيجه مي‌رسيم كه شعر خوزستان پرونده سنگيني دارد و طبيعي است كه جنس دغدغه شاعر خوزستانی با شاعران ديگر متفاوت باشد. مثلاً در حوزه دفاع مقدس كلمات دفاع مقدس، ادبيات دفاع مقدس، ادبيات‌ ضدجنگ و ادبيات جنگ مطرح است اما من در اين ادبيات متوجه يك جنس ژانر شعري به نام ژانر جنگ زدگي شده‌ام؛ اين ژانر نگاه خاصي دارد؛ من مدعی این ژانر هستم.

ما در شعر دفاع مقدس هم معترض‌ایم و هم مطالبه‌گر

او ادامه داد: در ادبيات دفاع مقدس اعتراض و مطالبه‌اي ديده نمي‌شود، بلكه يك نوستالژي را مي‌بينيم؛ آن هم نوستالژي خط مقدم. ژانر جنگ زدگي معترض است اما اين اعتراض به نظام سياسي نيست بلكه اعتراض به خود جنگ است. ضدجنگ نیز معترض است که ما در وضعيت شعرهاي ضدجنگ هستيم چون شعر ضدجنگ يعني نفي دفاع. ما اعتراض مي‌كنيم اما در اعتراض نمي‌مانيم بلكه به سمت مطالبه مي‌رويم. ما معترض چيزي هستيم كه مي‌توانيم آن را مطالبه كنيم. شعر ضدجنگ شعر معترض است و منافع آن در اعتراضي است كه دارد. ما هم معترضيم و هم مطالبه‌گر. این در حالی است که ضدجنگ فقط معترض است. مطالبات ادبيات جنگ‌زدگي جغرافيايي است و بحث‌هاي كلان را ندارد.

وي تاكيد كرد: شعر خوزستان در زمينه جنگ متفاوت است. يعني شعري كه با مضمون جنگ در خوزستان و در طول اين سال‌ها سروده شده است. این شعر فقط با يك جا اشتراك دارد و آن شعر شاعران كردستان است چون آنها نيز جنگ‌زدگي را با جان شعري ديگري تجربه كرده‌اند. ژانري در ادبيات خوزستان وجود دارد كه فقط متعلق به خوزستان است چرا اين‌ها در كتاب نفيسي چاپ نشوند و به كاروان‌هاي راهيان‌نور داده نشوند. اين‌ها ايده هستند؛ ايده‌هايی كه من به عنوان يك كارشناس مطرح مي‌كنم. من كارشناس و ايسنا به عنوان يك رسانه وظيفه فرهنگي خود را انجام داده و مسؤولان فرهنگي استان بايد اقدامات بعدي را انجام دهند. اگر كاري انجام نشود مشكل از جاي ديگري است.

بحث غالب جامعه امروز ما شعر نیست

وي خاطرنشان كرد: مشكل اينجاست كه بحث غالب امروز ادبيات و شعر نيست اما اين دليلي براي ساكت ماندن نيست. شعر امروز بيش‌تر اجتماعي است چون شاعر امروز انسان امروز است و انسان امروز روزمره‌تر از انسان كلان ديروز است. شاعران دوران گذشته مشغله‌هاي ما را نداشتند. ذهن شاعر ديروز شرطی نبود اما ذهن ما شرطي است.

این شاعر توضیح داد: رهايش ذهن در شاعر كلاسيك با مفاهيم كلان راحت‌تر بود. سرودن شعر اجتماعي چيز بدي نيست اين ويژگي‌ ما است. ويژگي ما اين است كه به جاي پرداختن به كائنات به محيط اطراف‌مان توجه مي‌كنيم. اين يك ايراد نيست؛ رابطه فرد با جامعه سرودن شعر اجتماعي را توجيه مي‌كند.

او، با اشاره به جمله فروغ كه مي‌گويد: «من به تنهايي معتقدم كه بعد از قدم زدن در خيابان باشد» بيان كرد: فردگرايي با جامعه‌گرايي اجتماعي در تضاد نيست. وقتي در جامعه توليد خبر زياد باشد و حوادث اجتماعي لحظه‌هاي فردي ما را پر كرده‌اند يك تركيب فردگرايي و جمع‌گرايي شكل مي‌گيرد. شاعر از جامعه خود جدا نيست به ويژه از جامعه‌اي كه اتفاقات مهم زيادي دارد و سرنوشت فردي او را تحت تاثير قرار مي‌دهد. يكي از ويژگي‌هاي شعر نسل جديد اجتماعي بودن آن است اما شعر حافظ هم مختصات اجتماعي آن دوره را دارد و شعر حافظ در غزليات هم اجتماعي است. شعر اجتماعی حافظ به شكل امروزي نیست بلكه فضاي اجتماعي را دارد.

در جامعه مدنی نیازی به ژانر حماسه نیست

وي ادامه داد: ما به جايي مي‌رسيم كه نيازي به استعاره نداريم و اين نوع شعر مدني است. این موضوعی است که در پايان نامه‌ام به آن پرداخته‌ام. ما در شعر مدني نيازي به استعاره نداريم. ما با كسي كه به او اعتراض داريم حرف مي‌زنيم و شاملويي برخورد نمي‌كنيم. جامعه مدني نياز به حماسه ندارد؛ حماسه نياز به قهرمان دارد اما جامعه مدني اين را نمي‌خواهد. به اين دليل ژانرهاي كلاسيك در دنياي امروز شكل نمي‌گيرد. امروز هر شهروندي زماني كه از حقوق خودآگاهي پيدا مي‌كند يك قهرمان است. به همين دليل در جامعه مدني ژانر حماسه شكل نمي‌گيرد. شاعران امروز از منظر فرديت خود با مسايل اجتماعي روبرو مي‌شوند در حالي كه شاملو خود را نماينده توده مردم مي‌دانست و با مسايل روبرو مي‌شد. ما خود را نماينده توده مردم نمي‌دانيم.

او اظهار داشت: ما ايراني‌ها در جامعه از 2 تيپ ضربه خورده‌ایم؛ به همان اندازه كه از ديكتاتورها ضربه خورده‌ايم از قهرمانان هم ضربه خورده‌ايم. شاملو مخالف خود را هيچ مي‌پندارد و براي ما غول مي‌شود ولي محمد مختاري به من ياد داد كه در اعتراضم طرف را به شنيدن وادارم. نيازي به بالا بردن صدا نيست بايد كاري كرد كه طرف مقابل بشنود. مختاري حرف مهمي زد كه منافع عده‌اي به خطر افتاد. او در حال نابود كردن ريشه نشنيدن بود. ما با بت‌پرستي‌هايي كه كرده‌ايم بلاهاي بدي به سر خودمان آورده‌ايم. به اعتقاد من روشي كه شاملو دارد در زماني مناسب است كه ما جايگزيني براي او نداريم. ما الان جايگزين داريم. آن زمان جامعه مدني نبود اما الان جامعه مدني دغدغه ما است. ما مواد فكري داريم كه مي‌توانيم با استفاده از آن‌ها درباره جامعه صحبت كنيم.

شعر خوزستان داراي چهره شده است

وي تصريح كرد: حرف كلي زدن و از نابودي ادبيات دم زدن خيانت به ادبيات و به شاعر جوان است. چرا نبايد كسي كه ادعاي نابودی ادبيات در كشور مي‌كند را به چالش كشاند؟ كسي كه بگويد خبري در شعر خوزستان نيست بر چه اساسي اين حرف را مي‌زند؟ من به دليل داوري كه در ششمين جشنواره شعر خوزستان داشته‌ام متوجه اين مطلب شده‌ام. علاوه بر اين شاعراني كه در جشنواره‌هاي قبلي مقام كسب كرده‌اند الان شناخته شده‌اند. مگر قرار است هر سال يك نسل خلق شود؟ اي كاش در اين جشنواره به دليل فاصله‌اي كه بين شاعران وجود دارد برگزيدگان رتبه بندي مي‌شدند. من با قاطعيت مي‌گويم كه شعر خوزستان داراي چهره شده است.

او اظهار داشت: دموكراسي اين نيست كه هر كس در حوزه ادبيات حرف بزند. دموكراسي امتياز دادن به حقوق همه نيست؛ به نظر من دموكراسي شاخص شدن اقليت است. يعني بايد به نفع اقليت باشد. به عبارتی راي اكثريت بايد به نفع اقليت باشد وقتي اقليت حقوق خود را داشته باشد ايفاي نقش مي‌كند. دموكراسي در ادبيات به اين معني است كه بدانيم صداي اصلي كدام است. ما معتقديم شعر خوزستان هم‌چنان كار خود را مي‌كند و هر چند مثل 10 سال گذشته نيست ولي باز هم هست. اين مهم است.

درد در شعر خوزستان مشترك نيست

اين شاعر در ادامه گفت: من هميشه به ضرورت حرف مي‌زنم اما خيلي‌ها اين كار را نمي‌كنند. افرادي در جامعه شعري وجود دارند كه هيچ جاي خالي را پر نكرده‌اند. اين همه شعر خوب در خوزستان گفته مي‌شود و گفته خواهد شد اما چيزي به اسم استراتژي كم داريم. اگر كارها به درستي انجام شود مي‌توان با كم‌ترين امكانات مثمرثمر شد. ايسنا و جشنواره شعر اين امكان هستند اما سيستم درستي بايد تعريف شود و همه حول يك محور مشترك باشند. چرا همه شعر را به يك صورت فرياد مي‌زنند اما صداي کسی به گوش كسي نمي‌رسد؟ چون دردها مشترك نيست. اگر درد مشترك باشد نتيجه آن شعر شاملو مي‌شود كه مي‌گويد: «من درد مشتركم مرا فرياد كن» شاملو مي‌گويد «تو هم مي‌تواني درد مرا فرياد كني» چون درد او مشترك است. در شعر خوزستان درد مشترك نيست همه به دنبال منافع خود هستند و آن كه درد شعر دارد، راه را بلد نيست. اگر درد مشترك ما درست تشخيص داده شود فرياد هر كسي فرياد ديگري است.

كرم‌پور توضيح داد: در دهه 80 بيش از آن‌كه اتفاقي ادبي در حوزه شعر بيفتد، اتفاقات اجتماعي و سياسي بودند. وقتي كه سرعت حوادث بيش‌تر از سرعت خلق ادبي باشد شعر از جامعه عقب مي‌ماند. يعني بر خلاف دوران انقلاب كه شعر، موسيقي‌دان‌ها، فيلم‌سازان و داستان‌نويسان پا به پاي انقلاب پيش آمدند، در دهه 80 با يك سري شعرهای اجتماعي روبرو شديم كه سرعت حوادث از سرعت خلق اثر هنري بيش‌تر بود. به همين دليل آثاري كه ارايه شد شايد به جهت صداقت در واكنش‌هاي هنري و ادبي قابل ارزش باشند اما در حد و اندازه‌هاي آثار قابل توجهي نبود كه بخواهيم بگوييم مولفه‌هايي در شعر اين دهه شكل گرفته است.

دهه 80 بیش از آن‌ که شاخصه ادبی داشته باشد چهره رسانه‌ای داشت

وي در ادامه بيان كرد: من به عنوان يك شاعر دهه 80 را بيش از آن كه بخواهم از منظر ادبي نگاه كنم اولويت را به حوادث و سرعت حوادث مي‌دهم. وقتي از آن جا شروع ‌كنم به اين نتيجه مي‌رسم كه آن‌چه كه به نام شعر در دهه 80 اتفاق افتاد در چنين فضايي بوده است اما اگر آن فضا را كنار بگذارم و بگويم كه چه شعري در دهه 80 وجود دارد بحث خنثايي خواهد بود. چون كه من به شخصه مساله‌اي را نمي‌بينيم. ما قرار نيست هر دهه حرف بزنيم چون دهه تمام شده است. نكته جالبي كه در دهه 80 اتفاق افتاد اين است كه قبل از سال 85 عده‌اي درباره نيمه اول دهه 80 حرف زدند اين عجله چه علتي دارد؟ چرا عده‌اي عجله دارند؟

وي در این زمینه بیان کرد: ما زماني درباره دهه 70 بحث كرديم كه به سالهاي 78 و 79 رسيده بوديم ولي به سال 85 نرسيده بوديم كه عده‌اي بحث بررسي نيمه اول دهه 80 را راه انداختند اين غلط است. بايد حادثه‌اي اتفاق بيفتد تا دهه‌اي مطرح شود. من به شخصه در اين دهه شعرهاي خوبي ديدم اما مولفه و شاخص نديدم. اين دهه چهره‌هاي رسانه‌اي داشته است يعني عده‌اي رسانه‌اي بودند و از فضاي مجازی بهره بردند. در اين دهه تلاش براي مرجعيت ديده شد كه باز هم ممكن نيست كسي يك شبه مرجع شعر شود. اين استراتژي و سازمان‌دهي همفكرها در دهه 80 بيش‌تر ديده شد.

در دهه 80 با آدم‌ها روبه‌رو شديم تا مؤلفه‌ها

او، با بيان اين كه عده‌اي سازمان‌دهي شده دنبال ايجاد موقعيت هستند، گفت: اشتباه آن‌ها هم همين است كه در ادبيات ساختار و قدرت ادبيات معطوف به خود شعر و اثر ادبي است. معطوف به اين نيست كه گروهي در جلسه‌اي تكليف شعر ايران را مشخص كنند. در دهه 70 جريان به جهت خلق اثر ادبي سالم بود يعني خوزستان كانون فعال خود را داشت. تهران و شمال و... هم به همين ترتيب. همه در دهه 70 سهيم بودند اما جالب است كه در دهه 80 قبل از اين‌كه ما با مولفه‌هاي ادبي روبرو شويم با آدم‌ها روبرو شديم. اين اشتباه است كه شاعر خود را قبل از اثرش رسانه‌اي كند.

او تاكيد كرد: من در دهه 80 نسلي نمي‌بينيم بلكه آدم‌هاي فعالي را مي‌بينيم كه فعاليت‌هاي‌شان برجسته شد و بايد درباره شعرشان قضاوت كنيم. پس چرا بايد براي اين دهه، در حالی كه اتفاقي نيفتاده، عنوان بگذاريم. ولي در اين دهه كتاب خوب چاپ شده و شعرهاي خوبي داشته‌ايم. اما اين‌ها ما را ملزم نمي‌كند كه بگوييم شعر دهه 80 یا بگوييم كتاب يا شعري خوب هستند. مگر من تاريخ‌نگار دربار شعرم كه بگويم هر 10 سال چه اتفاقي افتاده! شعر اين گونه نيست به همين دليل است كه اسم یکی از كتاب‌هایم را دهه 75 تا 85 گذاشته‌ام. اين كتاب پيامي دارد.

وي يادآور شد: در اين فضای غيرگفتمانی آقاي حافظ موسوي چيزهايي مي‌گويد كه هيچ مسؤوليتي براي او ندارد. آقاي شمس لنگرودي در مطبوعات هم به اين صورت. اين موضوع ايرادي به آن‌ها نيست. ايراد بر فضاي غيرگفتماني است. حال اگر من از اين فضاي غيرگفتماني استفاده كنم و فقط خودم حرف بزنم زير سوال نمي‌روم چون كسي نيست. اين جا است كه من به آن آدم مشكوك مي‌شوم كه در فضاي غيرگفتماني حرف خود را زده است پس بعدها بايد مسؤوليت آن را بپذيرد. من عدم مسؤوليت‌پذيري را در ديالوگ شاعران مطرح كشور نمي‌بينيم وقتي آقاي حافظ موسوي بحث اوبژكتيو نيما را مطرح مي‌كند صورت مساله آن را خيلي غلط مطرح مي‌كند. ما با اين فهم از اوبژكتيو از 50 سال پيش كه نيما مطرح مي‌كند فاصله داريم و الزامي وجود ندارد كه در چارچوب تعاريف 50 سال پيش اين مفاهيم، تكليف امسال را مشخص كنيم.

فضاي امروز شعر غيرگفتماني است

او اظهار كرد: مرزهای عينيت و ذهنيت در انسان امروز از بين رفته است كه هر كسي حرفي داشته باشد مي‌تواند آن را مطرح كند. بحث اين است كه فضاي امروز شعر غيرگفتماني است؛ هر 2 طرف بايد به يك اندازه انگيزه گفت‌وگو را داشته باشند. ما در حال حاضر كه يك طرف قضيه هستيم انگيزه گفت‌وگو را نداريم. در فضاي اين چنيني آن كسي كه مي‌خواهد حرف بزند و طرف مقابل او حضور ندارد از اين ميدان خالي چه استفاده‌اي مي‌برد؟ من استفاده‌اي نمي‌بينيم. من سوء استفاده را مي‌بينيم. من اگر فكر كنم كه اين بحث طرف بحث ندارد خودم بايد نقش طرف بحثم را بازي كنم. اين‌ها چيزهاي باريك‌تر از مويي هستند كه من آن‌ها را مي‌بينم؛ هر كسي روانشناسي اجتماعي خود را تا اين حد نزديك‌ نمي‌كند.

او توضیح داد: اين اتفاق از جانب كساني مي‌افتد كه خودشان بايد جلوي آن را بگيرند. افرادي كه خودشان را خوب نمي‌شناسند مرددند كه آيا ما شاعر خوبي هستيم يا خير؟ و دنبال اين هستند كه ديگران اين حرف‌ها را به آن‌ها بگويند و يا خودشان بگويند؟ اجازه نمي‌دهند اين جريان طبيعي شكل بگيرد. بنابراين امروز شاعر حرفه‌اي گول رعب رسانه‌اي را نمي‌خورد. شاعر واقعي را مي‌توان فقط با شعر ‌ترساند و به عنوان طرف گفت‌وگو گرفت. يقيناً فضا اين گونه نمي‌ماند. فضا به سمت فضاي گفتماني مي‌رود اما عده‌اي، در فضايي كه بنا به هر دليلي طرف‌هاي بحث خود را ندارد، خيلي بد امتحان پس دادند و جمله مسعود احمدي را بايد گفت كه «اينها نمايندگان واقعي شعر ما نيستند».

كوروش كرم‌پور متولد 11 تير 1355 در آبادان و ساكن تهران است. او دبیر آموزش و پرورش و صاحب امتياز و مدير مسؤول هفته‌نامه يادگاري استان خوزستان مي‌باشد.

وی كارشناسي زبان و ادبيات فارسي را در دانشگاه شهيد چمران اهواز خواند و اكنون در دانشگاه آزاد كرج در مقطع كارشناسي ارشد در حال تحصيل است.

این شاعر در سال 80 دفتر شعر "ولد زن" را با اين مطلع كه «هيچ كس نمي‌تواند ثابت كند كه تو ولد زن هستي زيرا ولد زن هستي» با هم‌كاري نشر لاجورد منتشر كرد. او در سال 83 کتاب "صادره از آبادان" را با همكاري نشر نگیما به صورت تركيب شعر و عكس يا همان فتوشعر چاپ كرد.

كرم‌پور قايل به هيچ گونه دهه‌بندي در شعر نيست همان‌گونه كه كتابي با عنوان "دهه 75 تا 85" كه حاصل مصاحبه‌ها و آثار او در اين سال‌ها است را آماده چاپ دارد.

وی هم‌چنين مجموعه شعرهاي كوتاه اس‌ام‌اسی را آماده چاپ دارد كه از اس‌ام‌اس شروع شده و به شعر تبديل شده‌اند. اين كتاب كه 40 قطعه شعري دارد "پروانه‌اي كه دور گردنش بود" نام دارد. اين‌ها شعرهاي عاشقانه كرم‌پور می‌باشند و براي اولين بار منتشر مي‌شوند.

وي قرار است براي اولين بار دفتر شعر "بيماري" و دفتر شعر "ذكر" ر ا به چاپ برساند. "ذكر" كه حالت ورد دارد داستان انساني است كه همه درباره او حرف مي‌زنند اما نمي‌دانند كه او كيست. ذكرهاي اين كتاب درباره آن انسان است.

او در نظر دارد كتاب ‌"صادره از آبادان" را در قالب سي دي منتشر و آن را به همراه "ولد زن" تجديد چاپ كند. اين شاعر دفتر "ترانه‌هاي بعد از ظهر" كه تا سال 76 سروده بود را نيز آماده چاپ دارد. اين دفتر ترانه‌ها و شعرهاي عاميانه او را دربردارد.

كرم‌پور كه تا چندي پيش نشريه اختصاصي ادبي "ديگران" را منتشر مي‌كرد، در صدد نشر مجدد آن است. اين شاعر آباداني معتقد است لهجه آباداني اختلاف آوايی كم‌تري دارد به همین دلیل به راحتی ارتباط رسانه‌ای را برقرار می‌کند. او از تجربه شاعران شهرکرد و آمل و یزد پس از کتاب "صادره از آبادان" یاد می‌کند.

وي بر آن است تا تابستان 90 پرونده كاري 15 ساله خود را ببندد و به جامعه شناسي شعر مدني ايران كه موضوع پايان نامه ارشد او است، بپردازد.